ماه ، اين مسافر تنها ،زنداني تنهاي خاك ، ، آن شب نيز چشم به راه علي بود
تا مگر همچون هر شب از شهر پليد
و غوغاي زشت نفير ها وخورهاي مردمي كه درپستوي خانه هاي تنگ وتاريكشان خسبيده اند
- و در خواب نيز آنچه مي بيند ، همچون بيداري – خود را نجات دهد
و درختان خرما تا منتظرند علي را در ميان خويش گيرند
و از چشم بيهوده ها وبيگانه ها پوشيده دارند
تا مگر آهسته و آرام ساعت هايي از شب
با تنها يار محرم و صاحب سر و علي شناس (چاه) گفتگو كند
سر پيش آورد و آزادانه بگريد
و بار سنگين غم ها و دردها و حرفها را كه بيتابش كرده سبكتر سازد
اين زندگي علي (ع) بوده است
سايه ي مردي از دروازه ي شهر به خواب رفته و مرگ زده پيدا مي شود
با گام هاي محتاطانه و وقار هميشگي پيش مي آيد
سر در گريبان خيالات رنج آلود و انديشه هاي دردناك و عميقش فرو برده
اما مرد سراسيمه است
در هر گامي با هراس بر مي گردد و به پشت سرش مي نگرد
هر چند گام يك بار سراسيمه پيرامونش را مي پايد
از چه مي ترسد؟
اين سايه علي است
مردي كه دلاوري و بيباكي همواره در آغوش مهيب ترين مخاطرات
خود را به سايه او كشانده است
او مظهر خشم خداوند است
از چه مي ترسد؟
علي از مرگ مي ترسد؟
او كه به فرزندش آموخته است كه:
" همچون گردنبندي بر گردن دختر جوان ، مرگ براي مرد زيباست."
علي از فقر مي ترسد؟
روحي كه در زيستن نمي گنجد، دلي كه از دنيا بزرگتر است ؛
چه چيز در زندگي هست تا به دردش آورد؟
از دشمني و دشنام مي هراسد؟
او كه مي گويد: " دشنامم دهيد كه براي من زكات است و براي شما نجات"
و اكنون ، اين مرد تنها در اين صحرا چرا اين چنين نگران است؟
چرا مي نالد؟
از چه مي ترسد؟
اين دو پرسشي است همواره در تاريخ مطرح است و با شگفتي از ان سخن مي گويند
دريغا كه شيعيان علي نيز هيچكدام آنرا ندانسته اند
غالب شيعيان مي گويند علي از اينكه حقش را در خلافت غبض كردند،
محرومش كردند، ناله مي كند
چه درد آور است!!
و علي در طول چهارده قرن چشم به راه شيعه اي است
كه بدين سوال پاسخ گويد و هنوز نيافته است........
برگرفته از هبوط در کویر
دکتر علی شریعتی با تلخیص