گزیده ای از صحیفه سجادیه
الهی کم من سحائب مکروه جلیتها عنی
بارخدایا چه بسا ابرهای نا خوشایند که پراکنده ساختی
وسحا ئب نعم امطر تها علي
و چه بسا ابر هاي نعمت آور كه برمن بارانيدي
و عافيه البستها
و چه بسا جامه هاي عافيت كه بر تن من پوشيدي
و غواشي كروبات كشفتها
وچه بسا حجابهاي غم واندوه را كه از ميان برگرفتی
و كم من ظن حسن حققت
چه بسا گمان نيك را كه در باره من به حقيقت پیوستی
وصر عه انعشت
و چه بسا به دردسر افتاده بودم وتو مرا بر پاي داشتی
كل ذالك انعاما وتطولا
بار خدايا اين همه انعام واحسان تو بود
وفي جميعه انعما كا مني علي معاصيك
وحال انكه من همچنان در نافرماني تو غوطه ور بودم
لم تمنعك اساء تي عن اتمام احسانك
ولي نه بد كرداريهاي من تو را از احسان خويش بازداشت
ولا حجرني ذلك عن ارتكاب مسا خطك
ونه احسان وتفضل تو مر ا از ارتكاب اعمالي كه تو را
به خشم اورد بازداشت