شگفتا ،

        وقتي كه بود نمي ديدم

        وقتي كه مي خواند نمي شنيدم

        وقتي ديدم كه نبود ؛

        وقتي شنيدم كه نخواند.......

 

چه غم انگيز است وقتي كه چشمه اي سرد وزلال در برابرت

 مي جوشد ،

مي خواند ومي نالد 

وتو تشنه آتش باشي ونه آب

وچشمه كه خشكيد ، 

چشمه از آن آتش ، كه تو تشنه آن بودي بخار شد وبه هوا رفت

و آتش ، كوير را تافت ودر خود گداخت واز زمين آتش روييد

واز آسمان آتش باريد ،

تو تشنه آب گردي ونه تشنه آتش

وبعد عمري گداختن از غم نبودن كسي كه تا بود ،

از غم نبودن تو مي گداخت

             

  بر گرفته از كتاب هبوط در كوير

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 ا ثر  علي شريعتي  

 

 

 

 

 

         ماه ؛ مثل دختر ترسيده كه از بالاي بام سرك مي كشد آهسته بالا آمد،

          ببيند آفتاب رفته يا نه

          چر ا ماه از آفتاب مي ترسد؟

        كاشكي هميشه مهتاب بود

         من از قشنگي بي حياي خورشيد مي ترسم

         خوشكلي هاي دريده چشم آدم را مي زند

          وقتي دل از چيزي بتر سد دوستش ندارد ودر خلوت خود راهش نمي دهد.

           محبوب بايد مثل ماه ، كم نور و محجوب باشد ،‌

           بايد صد نقص داشته باشد كه عاشق بپسندد

            وبه سليقه خود از هر از هر عيبي هزار خوبي بسازد

                       حسن معشوق بايد ساخته ي دل عاشق باشد

 

                                                               بابا كوهي

                                                           اثر محمد حجازي